سياه      سفيد      سفيد      سياه
ما       كليد‌هاي پيانو هستيم
با نوازنده‌اي بالاي سر
كه سر درنمي‌آورد
هي مارش مي‌دواند         توي پوتين‌هاي سربازي‌ام
هي دست مي‌زند
به نظم نت‌هايي كه رابطه‌اند           ميان من و يك كليد سفيد
مي‌خواستيم در تصنيفي خانه كنيم
سر دربياوريم              از سر كسي كه گريسته براي كسي
آرام باش
ما فقط كليد هاي پيانو             هستيم
سياه      سفيد      سفيد      سياه
آن كه نت ها را مي‌نويسد
 ضربه ها را تنظيم مي‌كند!

اين جا بام خانه‌ي ماست
و من
مشغول نخ دادن به بادبادكي هستم
كه لحظاتي پس از پايان اين شعر
نه باد را به ياد مي آورد
نه من را!

افتاده است
جنگ         از كول مردم
سرزمين        از دهان خبرگزاري
چشم‌هاي تو اما          افتادني نيست
مثل دره‌اي كه آب را عبور مي‌دهد
من از پشت كوه‌هاي نبرد           آمده‌ام
چگونه بگويم                        دوستت دارم
زبانم       ياغي‌تر از بادهاي گرد
كلمه‌ها        غبارهاي ديرينه‌اند
نگاه كن
به رديف كتاب‌هايي كه نديده‌ام
حالا مواجه‌ايم                  با مزارعي سوخته
و مردماني كه خنده را
جز بر لب‌هاي باستاني مجسمه‌اي            نديده‌اند!
رسيده‌ايم               به كوهستاني از كلمات
حرفي بزن
عاشقانه‌اي براي من؛
سربازي كه
نامش بر ميدان ماند
پوتين‌هايش              مُد روز شدند!

من و تمام من
بخشي از يك ميدان نفتي هستيم
نمي‌گويم كجا
تا پسرم          چيزي داشته‌باشد
براي يافتن
و دخترم       كتاب بخواند
در خانه‌اي گرم
من و تمام من
مي‌توانيم قير باشيم          لاي سقف و گوني
براي مردي كه از باران مي‌ترسد!
چيزي كه از پالايش ما        به دست مي‌آيد
چكمه‌اي شايد
براي زن‌هاي شالي
كه ساق‌هاشان بر فراز ساقه‌ها پيداست
من و تمام من
سيالي در ذهن زمينيم
فكري براي جهان
جهان          با رگ‌هاي خالي
جهان         با رنگ‌هاي پريده.